Weer wat…
Vroeger ging de leiding van een bedrijf van vader op zoon. Zoon ging jong door het stof en leerde de eenvoudigste handelingen die vaak de basis van een bedrijf vormen tot aan het leidersschap. Tegenwoordig worden bedrijven meestal geleid door managers die een stoffige, maar theoretische opleiding hebben gedaan, en nooit het smeer hebben gevoeld van de machines op de werkvloer. Alleen cijfertjes, vooruitgang en groei tellen. Natuurlijk wil de mensheid vooruit. Maar zelfs de generaals die de mooiste overwinningen behaalden zijn begonnen als soldaat. Dat ontbreekt in het hedendaagse bedrijfsleven. Zou dat een aanwijzing kunnen zijn voor de onmenselijkheid die het kapitalisme heeft aangenomen? De motoren van al die expansie, de aandelenhandelaren, staan nog altijd gewoon op de beursvloer te schreeuwen, als marktlui die uiteindelijk beide benen op de grond hebben gehouden – misschien is de manager een moderne strateeg, maar dan wel een die het wapengekletter slechts kent uit boeken en vanuit een vestingtoren…
De weerman doet altijd alsof hij verantwoordelijk is voor het weer. Hij verontschuldigd zich voor rotweer en neemt de credits voor een lekker dagje. Geen wonder dat het publiek hem ook de schuld geeft als het weer niet bevalt of hij het weer verkeerd heeft voorspelt…
Touristen die blij zijn met de zon en de zonnebloemen en de tulpen en de bloesem en de lavendel geven hopeloos blijk van onbegrip door te klagen over de regen waarzonder alles er droog en verdort en niet het aanzien waard uit zou zien…
9 May 2006 at 11:53
Salut Provence, ici Paris!!! Kijk ook eens op mijn weblog. Zit je al lang in La France? Groeten aan de zon, hier regent het al drie dagen
9 May 2006 at 12:04
(hallo! Zie archief!)
9 May 2006 at 17:24
@Literatuuraire
Je log geeft schitterend weer wat ik al jaaaaaaaaaarennnn bij hoog én bij laag verdedig. De THEORIE daar kan men wat mee, maar lang niet alles.
Ooit zei een heel wijs man me; als je “baas” wil worden van je bedrijven, wel begin dan als kleine man, aan de moeilijkste machine, het vuilste werk, doe alles, iedere machine, alle werk, kuis, poets, smeer, onderhoud… en als je eenmaal groot bent, niet letterlijk maar figuurlijk, en je kan je in de scholen opgedane kennis ook nog waar maken in de praktijk, wel dan zullen je medewerkers ieder bevel dat je geeft stipt uitvoeren omdat zij dan weten dat jij uit ervaring spreekt, omdat zij dan weten dat jij “het ook weet” en ze niet anders durven dan doen wat jij zegt…
(lange zin hè, grin)
9 May 2006 at 17:42
(ik ben een kei in het bedenken van dingen hè?!)
10 May 2006 at 00:34
Wie ben ik om dat tegen te spreken…
10 May 2006 at 09:53
Sans grain de folie, aucun écrivain n’a jamais réussi!
11 May 2006 at 00:39
Sans folie réussi, aucun écrivain n’a semé du grain qui nous offre un texte, un livre… qui est consommable comme du vin, du pain et du Boursin a la Française
Vive la Folie… Bergère
14 May 2006 at 11:13
Daar heb je een punt zeg, het tegenwoordige management heb je hier goed verwoord.
Groet: Peter.
15 May 2006 at 13:46
Peter!!!!!!!!!!
15 May 2006 at 15:26
Mijn laatste reaktie Liet.
Dank je voor boekbesprekingen, provencaalse dagboeken en gedichten!
15 May 2006 at 18:19
waarom uw laatste reactie??? wat is er allemaal aan de hand???
25 May 2006 at 02:15
25 March 2007 at 01:24
s
13 June 2007 at 10:51
Mas La Transhumance, een huis in Maussanne waar ik drie jaar lang geschreven heb, kent heden ten dage geen bergweide meer maar uitgestrekte afgefikte vlakten. Mijn vriendin Lidi (reeds 90 jaar) woont er nog steeds, en schildert nu zwartgeblakerde bomen op een achtergrond van de lila alpilles.
Ik was naar Amsterdam gekomen om te werken als manager van de Kalverstraat. Dat heb ik maar drie jaar vol gehouden, toen was ik helemaal opgebrand, leeggezogen: “Kapitaal is dode arbeid die, zoals een vampier. slechts tot leven komt door het opzuigen van levende arbeid, en des te meer leeft naarmate hij meer arbeid opzuigt” schreef Marx in Het Kapitaal.
Nu doe ik wat ieder mens elke dag zou moeten doen en dat is naar tenminste één muziekstuk luisteren, een stuk poëzie lezen, een mooi schilderij/plaatje zien en een paar zinnige woorden uiten.
Op zoek naar deze dingen vond ik het provencedagboek waarin geschreven werd wat ik altijd al heb geweten, maar altijd heb vezwegen; waar ik over droom, maar bij het ontwaken weer verdring…
12 May 2008 at 07:21
a
18 May 2010 at 13:47
Je schrijft mooie dingen, maar met veel taalfouten. In de voorlaatste alinea vond ik twee dt fouten, in de laatste één. Toch echt te veel voor een literaire bijdrage.