Onlangs had ik het er over met een medeblogger/Provencebewoner. De meeste Hollanders die je in de Provence treft zijn niet al te vermakelijk. Meestal zijn het van die Hollanders waarvoor je Holland bent ontvlucht.
Als ze je vragen wat je hier doet, en verklaart er te wonen, kijken ze je raar aan. Meestal zijn ze bezig aan een tweede carrière na een midlifecrisis of genieten ze van het leven na het pensioen. Het idee om jong al je vaderland te verlaten en je droom te verwezenlijken vinden ze raar. Terwijl ze zelf hetzelfde hebben gedaan, alleen was hun droom destijds manager met een topsalaris en een tweede huis in de Provence. Hun droom brengt het land en de economie verder, jij bent een gekke idealist die maar snel van zijn voornemen afgebracht moet worden, behandelt met een opgetrokken neus. Daar gaat ‘ie, de paria…

Elders in Frankrijk, is mijn ervaring, is het nauwelijks beter. Daar waar ‘gewone mensen’ de onroerend goedprijzen nog kunnen opbrengen, buiten de Provence, tref je vaak linkse, groen-idealistische vegetaristen of gefrustreerden die hun hele leven alle levenslust opzij hebben gezet en nu, eindelijk met pensioen in het beloofde land, de knop naar het werkelijke joie de vivr niet meer kunnen omzetten.

Gelukkig wonen er ook gewoon Fransen in Frankrijk…