Welkom op Provencedagboekweblog!

Provencedagboek: de provençaalse steen des aanstoots… [/b]

Vroeger ging de leiding van een bedrijf van vader op zoon. Zoon ging jong door het stof en leerde de eenvoudigste handelingen die vaak de basis van een bedrijf vormen tot aan het leidersschap. Tegenwoordig worden bedrijven meestal geleid door managers die een stoffige, maar theoretische opleiding hebben gedaan, en nooit het smeer hebben gevoeld van de machines op de werkvloer. Alleen cijfertjes, vooruitgang en groei tellen. Natuurlijk wil de mensheid vooruit. Maar zelfs de generaals die de mooiste overwinningen behaalden zijn begonnen als soldaat. Dat ontbreekt in het hedendaagse bedrijfsleven. Zou dat een aanwijzing kunnen zijn voor de onmenselijkheid die het kapitalisme heeft aangenomen? De motoren van al die expansie, de aandelenhandelaren, staan nog altijd gewoon op de beursvloer te schreeuwen, als marktlui die uiteindelijk beide benen op de grond hebben gehouden – misschien is de manager een moderne strateeg, maar dan wel een die het wapengekletter slechts kent uit boeken en vanuit een vestingtoren…

De weerman doet altijd alsof hij verantwoordelijk is voor het weer. Hij verontschuldigd zich voor rotweer en neemt de credits voor een lekker dagje. Geen wonder dat het publiek hem ook de schuld geeft als het weer niet bevalt of hij het weer verkeerd heeft voorspelt…

Touristen die blij zijn met de zon en de zonnebloemen en de tulpen en de bloesem en de lavendel geven hopeloos blijk van onbegrip door te klagen over de regen waarzonder alles er droog en verdort en niet het aanzien waard uit zou zien…

Dominique de Villepin is meer kunstenaar dan goed staatsman.
Dit liet hij in het gastenboek van de Bastide de Tourtour achter, waar hij van een massage genoot na een middagmaal, zo licht het personeel mij discreet in (na een goeie fooi, dat heb ik wel voor mijn blogvrienden en ondermijning van de gevestigde orde over!)

Onlangs had ik het er over met een medeblogger/Provencebewoner. De meeste Hollanders die je in de Provence treft zijn niet al te vermakelijk. Meestal zijn het van die Hollanders waarvoor je Holland bent ontvlucht.
Als ze je vragen wat je hier doet, en verklaart er te wonen, kijken ze je raar aan. Meestal zijn ze bezig aan een tweede carrière na een midlifecrisis of genieten ze van het leven na het pensioen. Het idee om jong al je vaderland te verlaten en je droom te verwezenlijken vinden ze raar. Terwijl ze zelf hetzelfde hebben gedaan, alleen was hun droom destijds manager met een topsalaris en een tweede huis in de Provence. Hun droom brengt het land en de economie verder, jij bent een gekke idealist die maar snel van zijn voornemen afgebracht moet worden, behandelt met een opgetrokken neus. Daar gaat ‘ie, de paria…

Elders in Frankrijk, is mijn ervaring, is het nauwelijks beter. Daar waar ‘gewone mensen’ de onroerend goedprijzen nog kunnen opbrengen, buiten de Provence, tref je vaak linkse, groen-idealistische vegetaristen of gefrustreerden die hun hele leven alle levenslust opzij hebben gezet en nu, eindelijk met pensioen in het beloofde land, de knop naar het werkelijke joie de vivr niet meer kunnen omzetten.

Gelukkig wonen er ook gewoon Fransen in Frankrijk…

Sympa graffity helpt de automobilist herinneren!

Nee, hier in de Provence is het niet groen, blauw is de lucht!

sauf aux cars…

Dus alleen laden en lossen behalve voor ‘cars’ … mogen die dat dan wel of niet, of meer of minder? Sla er maar een (franse) slag naar…

Deze vuilnisbak kan wel in de vuilnisbak…

Wat te doen met al die rotzooi? Kunstwerk van maken!

Deze steen, geen verharde klont klei of modder, is een miljoen jaren oud. Niet zomaar samengeklonterd sinds de laatste grote onweersbui dus, en dan overvloedige zonneschijn, zoals ik dacht…

Ik had een afspraak met een wijnbouwer, hij vertelde een enthousiast verhaal van 3 uur, en gaf me een steen van zijn grond mee.
Later het verslag, van een van de meest sympa domeinen van de Provence…

Neem alvaste een kijkje op:

www.oupaloux.free.fr